Ακόμα μια παράνομη απεργία και επιστράτευση απεργών, αυτή τη φορά πριν καν πραγματοποιηθεί!

Ακόμα μια επίδειξη δύναμης από το κράτος, δύναμη που βασίζεται στο φόβο της ανεργίας, στους κατασταλτικούς μηχανισμούς και στα μέσα μαζικής προπαγάνδας.

Τα παπαγαλάκια των δελτίων ειδήσεων φωνάζουνε με πάθος τις τελευταίες μέρες ότι δεν είναι δυνατόν να πραγματοποιούνται αγώνες στην πλάτη των μαθητών, ότι δεν είναι δυνατόν οι «τεμπέληδες» καθηγητές να διαμαρτύρονται για ένα 2ωρο παραπάνω δουλειάς. Ξεχνάνε όμως να αναφερθούν έστω σε κάποιες πολύ βασικές επιπτώσεις της εφαρμογής αυτού του νομοσχεδίου.

Η αύξηση του ωραρίου, πέρα από περαιτέρω μείωση μισθού, αντιστοιχεί σε χιλιάδες απολύσεις. Τουλάχιστον 10-15.000 εκπαιδευτικοί θα προστεθούν στην στρατιά των ανέργων. Οι αναπληρωτές, που έστω για λίγους μήνες διαγράφονταν από τις λίστες ανεργίας, θα αποτελούν παρελθόν. Ταυτόχρονα εκατοντάδες οικογένειες εκπαιδευτικών οδηγούνται σε υποχρεωτική μετακίνηση, όπου οι φωτισμένοι του υπουργείου κρίνουν απαραίτητο. Και αν όλα αυτά μπορούν να αφήσουν κάποιον αδιάφορο, τα σχολεία και η ποιότητα της δημόσιας εκπαίδευσης υποβαθμίζεται ραγδαία, αφού το κλείσιμο σχολείων και η αύξηση μαθητών ανά τάξη είναι δεδομένη.

Αυτά για την αντιμετώπιση της άγνοιας και της κρατικής προπαγάνδας.                                                     

Για την αντίσταση στην επικείμενη επίθεση τι κάνουμε;

Στους καθημερινούς αγώνες που δίνουμε, ο αγώνας των καθηγητών για αξιοπρέπεια είναι ακόμα μια ευκαιρία να δείξουμε τη δύναμη που έχουμε όταν οργανωνόμαστε ως εργατική τάξη και ως κοινωνία. Και η νίκη τους σε αυτόν τον αγώνα εξαρτάται άμεσα από την αλληλεγγύη όλων των εργαζομένων.                                                                                                          

Κάθε εργαζόμενος, είτε ο εργοδότης του είναι το κράτος είτε είναι ιδιώτης, πρέπει να καταλάβει πως το χτύπημα σε έναν εργαζόμενο είναι χτύπημα σε όλους και πως οφείλει να σταθεί αλληλέγγυος σε αυτόν τον αγώνα, πριν έρθει η σειρά του να επιστρατευτεί.                                                                                                                                                                       

Κάθε μαθητής πρέπει να καταλάβει πως είναι ο μελλοντικός εργαζόμενος και πως ο αγώνας που γίνεται, γίνεται για δικό του όφελος. Πως σε αυτό το μοντέλο εξαθλίωσης που χτίζουν, στην πολυπόθητη σχολή για την οποία παλεύει τώρα, αύριο μπορεί να έχει μπει λουκέτο. Και πως ακόμα και αν την τελειώσει τον περιμένει η ανεργία και η εξαθλίωση.

ο αγώνας των εκπαιδευτικών είναι αγώνας όλης της κοινωνίας και της εργατικής τάξης

μαζικές καταλήψεις σχολείων

μπλοκάρισμα με κάθε μέσο της διαδικασίας των εξετάσεων

αλληλεγγύη όλων των εργαζομένων

ΝΑ ΓΙΝΕΙ Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ,

ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ, ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΗ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΤΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΓΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Τους τελευταίους μήνες γινόμαστε συνεχώς μάρτυρες της λυσσαλέας καταστολής και βίας που δέχεται ο ακούραστος αγώνας των κατοίκων της βόρειας Χαλκιδικής, που παλεύουν για να ματαιώσουν την «επένδυση» της καναδικής εταιρίας eldorado gold και του Μπόμπολα, τη λειτουργία, δηλαδή, ορυχείων χρυσού στις Σκουριές. Η εταιρία έχει πάρει ως δώρο από το ελληνικό κράτος τεράστιες εκτάσεις παρθένου δάσους για εκμετάλλευση, έχει ξηλώσει τα δέντρα, έχει κατασκάψει το βουνό και ετοιμάζεται για την εξόρυξη και επεξεργασία χρυσού, με τη βοήθεια χημικών ουσιών που θα καταστήσουν τον τόπο νεκρή φύση για δεκάδες χρόνια, θα μολύνουν τον υδροφόρο ορίζοντα και θα προκαλέσουν τεράστιες βλάβες στην υγεία και τη ζωή των κατοίκων για πολλές γενιές.

Τη στιγμή που οι κάτοικοι οργανώνονται και παλεύουν ενάντια στη λεηλασία της φύσης και του τόπου τους, τα αστικά Μ.Μ.Ε. κάνουν λόγο για ανάπτυξη και θέσεις εργασίας, φασιστοειδή και ημίτρελοι πολιτικάντηδες-τηλεαστέρες στηρίζουν την εταιρία και τα ματ λειτουργούν ως στρατός κατοχής, ως μισθοφόροι της εταιρίας παραβιάζοντας κάθε έννοια ακόμα και αυτής της προσχηματικής αστικής δικαιοσύνης, επιτιθέμενοι στους κατοίκους με πρακτικές που θυμίζουν την τακτική των μισθοφόρων των εταιριών σε «μπανανίες» της Λατινικής Αμερικής και της Αφρικής. Κοντά σε αυτά, η εταιρία έχει επιστρατεύσει τον εργοδοτικό συνδικαλισμό ως δούρειο ίππο για να διασπάσει τις τοπικές κοινωνίες και να δημιουργήσει εντυπώσεις. Το σωματείο των εργαζομένων στα μεταλλεία λειτουργεί ως γραφείο τύπου της εταιρίας, εκδίδει ιλουστρασιόν έντυπα με χρηματοδότηση των εργοδοτών, μετακινείται με λεωφορεία ναυλωμένα από την εταιρία για να δημιουργήσει αντιπερισπασμό στις συγκεντρώσεις των κατοίκων, ακόμα και σε εργάσιμες μέρες και ώρες, σα να λέμε κάνει πληρωμένες «απεργίες», κατ’ εντολή της εργοδοσίας!

Οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες της Ελευθεριακής Συνδικαλιστικής Ένωσης δεν αναγνωρίζουμε κανένα «δικαίωμα στην εργασία», δεν αναγνωρίζουμε καμία ανάγκη που μπορεί να στερήσει έναν τόπο ολόκληρο από το δικαίωμα στη ζωή. Οι μεταλλωρύχοι της Χαλκιδικής που έχουν χάσει τους πατεράδες τους πρόωρα στις στοές από πνευμονοκονίαση και ατυχήματα θα έπρεπε να το γνωρίζουν καλύτερα ότι αυτή η ανάπτυξη σκοτώνει και ότι ο εκβιασμός της ανεργίας δεν είναι δικαιολογία ώστε να επιφυλάσσουν το ίδιο μέλλον στα παιδιά τους. Τη στιγμή μάλιστα που η λειτουργία των μεταλλείων εξαφανίζει τόσες θέσεις εργασίας σε άλλους κλάδους, που δεν έχουν τον καταστροφικό χαρακτήρα της «επένδυσης» αυτής στο περιβάλλον και στο μέλλον των κοινωνιών.

Οι εργαζόμενοι και τα σωματεία τους είναι για μας το κύτταρο της κοινωνίας που οφείλει να έχει την ευθύνη για τις οικονομικές της αποφάσεις, για την παραγωγή και τη διακίνηση των αγαθών. Οι πολιτικές αποφάσεις όμως δεν είναι δυνατό να ορίζονται από τη στενή συντεχνιακή αντίληψη κανενός κλάδου. Οι εργαζόμενοι, διακλαδικά και ομοσπονδιακά οργανωμένοι, οφείλουν να έχουν λόγο για το τι παράγεται, πώς παράγεται, για ποιον παράγεται. Και να αποτελούν, όταν πρέπει, άμμο στα γρανάζια της παραγωγής όταν τα συμφέροντα του κεφαλαίου υποθηκεύουν το μέλλον της κοινωνίας.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΗΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΜΕΤΑΛΛΕΙΑ ΧΡΥΣΟΥ ΣΤΙΣ ΣΚΟΥΡΙΕΣ

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΩΝ

Οι φράουλες της οργής

Στις 17/4 μερικοί απλήρωτοι εργαζόμενοι καλλιεργητές της εταιρείας Βαγγελάτος ΑΕ, στην Μανωλάδα Ηλείας, συναντήθηκαν με τρεις επιστάτες για να ζητήσουν τα δεδουλευμένα τους. Αντ’ αυτού εισέπραξαν μερικές σφαίρες από μπράβους της εν λόγω εταιρείας με αποτέλεσμα να τραυματιστούν 28 άτομα, 8 από αυτούς σοβαρά.

Το συγκεκριμένο περιστατικό μόνο τυχαίο δεν είναι. Η εκμετάλλευση των εργαζομένων στις καλλιέργειες της συγκεκριμένης περιοχής είναι λίγο-πολύ γνωστή, καθότι το 2008 είχε προηγηθεί απεργία πείνας από πλευράς εργατών οι οποίοι διεκδικούσαν τα δεδουλευμένα τους και το δικαίωμα στην ελευθερία, καθώς το αφεντικό τους κρατούσε φυλακισμένους.

Είναι προφανές ότι τέτοιου είδους ενέργειες δεν θα είχαν συμβεί αν δεν υπήρχε και η συνένοχη σιωπή των κατοίκων της εν λόγω τοποθεσίας οι οποίοι φαίνεται να απολαμβάνουν την άνοδο της τάξης τους πάνω στα πτώματα άλλων. Η πολιτική αυτή βέβαια δεν συναντάται μόνο στη Μανωλάδα, αλλά και σε πολλούς άλλους τόπους όπου μερικοί μικροϊδιοκτήτες τσιφλικάδες πλουτίζουν σε βάρος της εργατικής τάξης αφήνοντας χρέη απέναντι στους «δούλους» τους, πολλές φορές υπό την απειλή των όπλων.

Οι μαφιόζικες βέβαια τακτικές του Βαγγελάτου και του συρφετού του δεν είναι πρωτοφανείς για τα ελληνικά δεδομένα όπως προσπαθούν να μας πείσουν, καθώς μπορούμε άνετα να θυμηθούμε μερικές ακόμα περιπτώσεις εργοδοτικής τρομοκρατίας (βλέπε Κ. Κούνεβα, βασανισμός αιγύπτιου εργαζομένου στη Σαλαμίνα, απόπειρα δολοφονίας-αποσιώπησης εργαζομένου σε εργολαβία του ΑΠΘ κτλ). Η λίστα είναι ατελείωτη, και αυτές είναι μόνο μερικές υποθέσεις που έγιναν γνωστές.

Η στυγνή εκμετάλλευση μεταναστών εργατών και εν τέλει η δολοφονία τους (βλέπε Σαχζάτ Λουκμάν), δεν αποτελούν μια ρατσιστική επίθεση, αλλά ένα ακόμα δείγμα της εμπόλεμης κατάστασης την οποία βιώνουμε, μιας αντιπαράθεσης των δυνατών εναντίων των αδυνάτων, αυτών που κατέχουν εναντίον αυτών που παράγουν. Η αστική τάξη δε γνωρίζει σύνορα, χρησιμοποιεί σαν εργαλείο το φασισμό και τον στρέφει απέναντι σε όποιον της επιτίθεται.

Για εμάς αυτοί οι σύγχρονοι φεουδάρχες ανήκουν στην ίδια κατηγορία μαζί με τους ξεπουλημένους συνδικαλιστές, τους βολεμένους βυσματίες-κομματόσκυλα που μια ζωή φιλάνε κατουρημένες ποδιές, τους μεσάζοντες, τους μπάτσους, τους δικαστές, τους μαυραγορίτες κα. Ανήκουν δηλαδή στην κατηγορία της ξεφτίλας. Βρίσκονται απέναντί μας σε μια νέα πραγματικότητα που θέλουμε να δημιουργήσουμε. Απέναντι στα συμφέροντα μιας ολόκληρης τάξης. Αυτοί γνωρίζουν τη θέση τους και για αυτό μας πολεμάνε. Καιρός να μάθουμε κι εμείς τη δική μας και να τους καθαιρέσουμε.

Καιρός να κάνουμε την αλληλεγγύη όπλο μας.

Array

Array