ΝΙΚΗ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΤΗΣ

ΕΛΛΕΝΙΤ-TRASTIC

Οι εργαζόμενοι στην TRASTIC βρίσκονται σε επίσχεση εργασίας, καθώς έχουν να πληρωθούν από το καλοκαίρι. Στις 9/12 κερδίσανε, για δεύτερη φορά, το δικαστήριο για τα ασφαλιστικά μέτρα που ξεκινήσανε απ' τον Οκτώβρη. Καθημερινά βρίσκονται έξω από το εργοστάσιο καθώς η εργοδοσία στις 2/11 επιχείρησε να φορτώσει με φορτηγό το στοκ και να το απομακρύνει από το χώρο, με την  συνδρομή και της αστυνομίας. Οι εργαζόμενοι όμως απέτρεψαν τα σχέδια της και εμπόδισαν κάθε τέτοια προσπάθεια. Οι εργοδότες όμως δε σταμάτησαν εκεί και προσπάθησαν με διάφορους τρόπους να τους εξαντλήσουν καταφέρνοντας να μπλοκάρουν τα επιδόματα που έπαιρναν από τον ΟΑΕΔ και προσπαθώντας να τους διασπάσουν. Αυτή τη στιγμή πάνω από 50 εργαζόμενοι βρίσκονται απολυμένοι και οι υπόλοιποι απέχουν από την εργασία τους. Όλοι μαζί όμως συνεχίζουν την επίσχεση εργασίας γιατί ο αγώνας τους είναι κοινός, όπως κοινά ήταν και είναι τα καθημερινά τους προβλήματα

Την Παρασκευή 27/1/12 στις 9:00 στα Δικαστήρια Θεσσαλονίκης εκδικάζεται η αίτηση που έχει κάνει η εργοδοσία της Trastic για να μπει η επιχείρηση στο άρθρο 99. Το συγκεκριμένο άρθρο θέτει τις επιχειρήσεις σε μια «ομαλή» διαδικασία πτώχευσης. Τα χρωστούμενα της επιχείρησης, και το πώς αυτά θα δoθούν, αναλαμβάνει ένας εξωτερικός διαμεσολαβητής (ο οποίος ορίζεται απ' τις δικαστικές αρχές). Η εκάστοτε εργοδοσία πλέον και με τη «βούλα» του νόμου δεν είναι υποχρεωμένη να πληρώσει πρώτα τα δεδουλευμένα που χρωστάει στους εργαζόμενους.

Από το κράτος οι εργαζόμενοι δεν έχουν να περιμένουν τίποτα! Στηρίζει τους βιομήχανους και παζαρεύει μαζί τους το όριο του βασικού μισθού. Ξεπουλάει κάθε κομμάτι του ευρύτερου δημόσιου τομέα και καταπατά κάθε εργατικό δικαίωμα που είχαν κατακτήσει οι εργαζόμενοι πολλές δεκαετίες πριν. Σε όλη αυτή τη διαδικασία οι συνδικαλιστικές ηγεσίες μένουν άπραγες, απλοί παρατηρητές .Τα περισσότερα εργατικά κέντρα της χώρας λάμπουν δια της σιωπής και της απουσίας τους.

Οι εργαζόμενοι της Τραστίκ δεν είναι οι πρώτοι που δέχονται ακραία επίθεση από τον εργοδότη τους. Σε πάρα πολλούς εργασιακούς χώρους και κλάδους όλοι οι εργαζόμενοι της χώρας αντιμετωπίζουν καθημερινά την εργοδοτική αυθαιρεσία. Από την Τραστίκ μέχρι τον Πετζετάκι και τη Χαλυβουργία. Από τον Χατζή μέχρι τα Goody's και από το Alter μέχρι την Ελευθεροτυπία.

Τώρα περισσότερο από ποτέ όλοι αυτοί οι αγώνες πρέπει να γίνουν ένας! Να παλεύουμε καθημερινά στους χώρους εργασίας μας! Να δίνουμε όλοι μαζί τους αγώνες του κάθενός μας! Δεν έχουμε τίποτα να περιμένουμε από τις συνδικαλίστικές ηγεσίες και τους επαγγελματίες συνδικαλιστές.

Οι βιομήχανοι και το κράτος είναι ενωμένοι!

Οι εργαζόμενοι πότε θα ενωθούν..;;

Αλληλεγγύη και σεβασμός στον αγώνα των εργαζομένων της TRASTIC.

Αλληλεγγύη και σεβασμός σε όσους αγωνίζονται ενάντια στην εκμετάλλευση

Όλοι στα δικαστήρια την Παρασκευή 27/1 στις 9:00.

ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ Ε.Ε.-ΔΝΤ ΚΛΠ, ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

*Νίκη του ΣΜΕΘ στα Φροντιστήρια Πεχλιβανίδη.*

Από τον Σεπτέμβρη του 2011 παλεύαμε για την επαναπρόσληψη της συναδέλφισας
Α.Σιάγκα από τα Φροντιστήρια Πεχλιβανίδη, καθώς και για την άμεση καταβολή
των διαφορών από τα δεδουλευμένα της προηγούμενης χρονιάς.

Τελικά στις 11/1/2012 στα γραφεία του δικηγόρου του Πεχλιβανίδη, παρουσία
του ίδιου του Πεχλιβανίδη, η εργοδοσία στο φροντιστήριο υποχώρησε πλήρως.
Η  εργοδοσία (α) κατέβαλλε άμεσα τις διαφορές από τα δεδουλευμένα, (β)
προχώρησε στην επαναπρόσληψη της συναδέλφισας, για το υπόλοιπο της χρονιάς
και (γ) κατέβαλλε τους μισθούς, για το διάστημα των προηγούμενων 4 μηνών,
που αρνιόταν να επαναπροσλάβει την συνάδελφο.

Αυτή η νίκη είναι  σημαντική, κυρίως γιατί δείχνει τον δρόμο, για το πώς
μπορούμε και πρέπει να αγωνιζόμαστε για τις θέσεις εργασίας, για τις
σχέσεις εργασίας και τα δικαιώματά μας, στην εποχή της απόλυτης χρεωκοπίας
ή του κουρέματος των εργατικών και άλλων δικαιωμάτων. Στηριζόμενοι σε
συλλογικότητες, στην αλληλεγγύη, σε άμεσους αποφασιστικούς και  δυναμικούς
αγώνες και κινητοποιήσεις, για την διεκδίκηση των άμεσων δικαιωμάτων μας
μπορούμε να νικήσουμε την Χούντα εργοδοτών, κυβέρνησης και δανειστών.

Σωματείο μισθωτών εκπαιδευτικών Θεσσαλονίκης.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΤΗΣ TRASTIC

Οι εργαζόμενοι στην TRASTIC βρίσκονται σε επίσχεση εργασίας, καθώς έχουν να πληρωθούν από το καλοκαίρι. Στις 9/12 κερδίσανε, για δεύτερη φορά, το δικαστήριο για τα ασφαλιστικά μέτρα που ξεκινήσανε απ’ τον Οκτώβρη. Καθημερινά βρίσκονται έξω από το εργοστάσιο καθώς η εργοδοσία στις 2/11επιχείρησε να φορτώσει με φορτηγό το στοκ και να το απομακρύνει από το χώρο, με την  συνδρομή και της αστυνομίας. Οι εργαζόμενοι όμως απέτρεψαν τα σχέδια της και εμπόδισαν κάθε τέτοια προσπάθεια. Οι εργοδότες όμως δε σταμάτησαν εκεί και προσπάθησαν με διάφορους τρόπους να τους εξαντλήσουν καταφέρνοντας να μπλοκάρουν τα επιδόματα που έπαιρναν από τον ΟΑΕΔ και προσπαθώντας να τους διασπάσουν. Αυτή τη στιγμή 55 από τους εργαζόμενους βρίσκονται απολυμένοι και οι υπόλοιποι 22 απέχουν από την εργασία τους. Όλοι μαζί όμως συνεχίζουν την επίσχεση εργασίας γιατί ο αγώνας τους είναι κοινός, όπως κοινά ήταν και είναι τα καθημερινά τους προβλήματα.

Οι στιγμές που περνούν κατά τη διάρκεια του αγώνα αξίζουν για αυτούς πολύ περισσότερο από τα ψίχουλα που τους προσφέρουν. ''Θα κάτσουμε εδώ και θα τρώμε κάθε μέρα πλιγούρι'' μας είπαν. Το πανό στην είσοδο του εργοστασίου γράφει :

« να στηρίξουν οι πλούσιοι εργαζόμενοι

τους φτωχούς βιομήχανους»

Όσον αφορά  τον δικό τους εργοστασιάρχη, ανήκει και αυτός στην αφρόκρεμα των Ελλήνων βιομηχάνων, με «πλούσιο» βιογραφικό. Έχει ήδη στο ενεργητικό του   5 εργοστάσια που έχει κλείσει, αφού βεβαίως κατάφερε να καρπωθεί πρώτα τις τεράστιες επιδοτήσεις από το ελληνικό κράτος. Κάπως έτσι άλλωστε λειτουργούν όλοι οι βιομήχανοι. Στηρίζονται στις γνωριμίες τους και βγαίνουν πάντα κερδισμένοι με αέρα κοπανιστό και μπόλικη εκμετάλλευση των εργαζομένων. Ανοίγουν εργοστάσια για να πάρουν τις επιδοτήσεις, τις οποίες και καρπώνονται  και ύστερα τα βουλιάζουν αφήνοντας χρέη, που ποτέ κανείς δε θα τους τα ζητήσει, συνεχίζοντας να ζουν μια ζωή με πολυτέλεια εις βάρος όλων μας. Αυτοί είναι λοιπόν  οι «πυλώνες της ανάπτυξης», όπως  τους χαρακτηρίζουν τα ΜΜΕ και οι εκάστοτε κυβερνώντες.

Για μας όμως, ως ελευθεριακοί συνδικαλιστές και εργαζόμενοι, όλοι αυτοί περισσεύουν. Στόχος  μας είναι να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας.

Χαιρετούμε τον αγώνα που ξεκινά από μια συνέλευση βάσης σωματείου, χωρίς εργοδοτικούς και κομματικούς μηχανισμούς. Με πλήρη εμπιστοσύνη και σεβασμό στην ορθότητα των αποφάσεων μιας συνέλευσης εργαζομένων με αυτά τα χαρακτηριστικά, δηλώνουμε πως  είμαστε στο πλευρό τους, αλληλέγγυοι στο δίκαιο αγώνα τους.

Ο αγώνας αυτός πρέπει να γίνει γνωστός και να νικήσει, όχι μόνο για να πετύχει  τις διεκδικήσεις του το σωματείο, αλλά και για να εμπνευστούν από αυτόν και άλλοι εργαζόμενοι  που βρίσκονται σε επίσχεση εργασίας σε οποιαδήποτε άλλη επιχείρηση της χώρας. Η αλληλεγγύη μεταξύ των εργαζομένων και η αξιοπρέπεια είναι τα δύο πράγματα που φοβίζουν τα αφεντικά και κρατούν τους εργαζόμενους δυνατούς και ενωμένους κατά τη διάρκεια ενός αγώνα.

Αλληλεγγύη και σεβασμός στον αγώνα των εργαζομένων στην TRASTIC.

Αλληλεγγύη και σεβασμός σε όσους αγωνίζονται ενάντια στην εκμετάλλευση.

Ο αγώνας τους είναι και δικός μας αγώνας.

ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ Ε.Ε.-ΔΝΤ ΚΛΠ, ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΗ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ Θεσσαλονίκης

ΑΠΕΡΓΙΕΣ ΠΥΡΟΤΕΧΝΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΛΟΙΠΕΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΤΟΥ ΠΟΔΑΡΙΟΥ.

Συνηθίσαμε πλέον. Άλλη μία απεργία κηρυγμένη από ΓΣΣΕ-ΑΔΕΔΥ. Όλη η προηγούμενη περίοδος, κατά την οποία ο ορυμαγδός των μέτρων ισοπέδωσε τις περισσότερες κατακτήσεις των εργαζομένων, ακολουθήθηκε η ίδια συνταγή. Μία απεργία τον μήνα, άκαπνες συγκεντρώσεις, σπασμωδικές κινήσεις, πύρινοι λόγοι εργατοπατέρων αυριανών υπουργών και βουλευτάδων. Ήττα.

Σε αυτά τα πλαίσια κηρύσσεται και η σημερινή απεργία . Αποφασισμένη λίγες μέρες πριν, διαδεδομένη και οργανωμένη κακήν κακώς, μακριά από τις διακοπές και τη «γιορτινή» αγορά (μην ενοχλήσουμε και κανέναν έμπορα), μακριά και από οποιαδήποτε λογική τολμά να μιλά για ταξική αφύπνιση.

Από την μία, η πλειοψηφία των εργαζομένων δεν μπορεί να συνέλθει από το σοκ των αλλεπάλληλων μέτρων, της αδυσώπητης επίθεσης του κεφαλαίου στις ζωές μας. Από την άλλη, το κράτος πέρασε με σχετική επιτυχία το "crash test" συγκρουόμενο με την κοινωνική δυσαρέσκεια και τις όποιες ταξικές αντιστάσεις. Οι απαιτήσεις των αφεντικών για φτηνότερη, ανασφάλιστη, ευέλικτη, εντατικοποιημένη, πειθαρχημένη εργασία επελαύνουν. Οι σχεδιασμοί του κράτους για την συρρίκνωση κοινωνικών παροχών, την διάλυση των όποιων σχέσεων αλληλεγγύης μεταξύ των εργαζομένων, την αύξηση της καταστολής και την περιστολή των ελευθεριών, ξεδιπλώνεται. Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία, τις επιλογές της οποίας ακολουθούσε για χρόνια μεγάλο κομμάτι του εργατικού κινήματος με αποτέλεσμα να ταυτιστεί ο αγώνας με την άμυνα και την υποχώρηση, προσπαθεί να σώσει τα προνόμια της περιμένοντας ξανά τις εκλογές, εξαργυρώνοντας την οργή του κόσμου με κάλπικες ελπίδες για επιστροφή στο παλιό καλό "κοινωνικό κράτος", την ευμάρεια και τον μικροαστισμό.

Η δικτατορία του κεφαλαίου δεν έχει ανάγκη (ακόμα) τανκ στους δρόμους. Χρειάζεται ανθρώπους πνιγμένους στην ανασφάλεια και την αβεβαιότητα για επιβίωση, εργαζόμενους ελέγξιμους και φοβισμένους, χρειάζεται μία κοινωνία που δεν ξέρει από πού να πιαστεί, μία κοινωνία σε αδιέξοδο. Μέσα σε αυτή τη συνθήκη, η απεργία στις 1 δεκέμβρη δεν θα είναι παρά ένα μερικό, πολύ μερικό, δυσανάλογο με την επίθεση που δεχόμαστε, μπλοκάρισμα της παραγωγής. Για το κράτος και το κεφάλαιο είναι άλλη μία απεργία μέσα στο "πρόγραμμα". ΕΤΣΙ ΟΠΩΣ ΠΑΜΕ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΣΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΝΟΜΟΣ!

Δεν χωράει αμφιβολία πως είναι τώρα η περίοδος που πρέπει το ταξικό-εργατικό κίνημα, αλλά και κάθε εργαζόμενος, άνεργος, φοιτητής, να δει, να ζυγιάσει και να κρίνει, όλες εκείνες τις καταβολές των προηγούμενων χρόνων,

Το εργατικό κίνημα είναι ανάγκη να συνειδητοποιήσει ότι εμείς οι εργαζόμενοι -μισθωτοί, αυτοαπασχολούμενοι ή άνεργοι- είμαστε τα πάντα. Αφεντικά και κράτος είναι ανύπαρκτα χωρίς εμάς. Ό,τι έχει πραγματικό οικονομικό αντίκρισμα στην κοινωνία παράγεται από μας και μόνο από μας. Μόνο οι αποφάσεις που καθορίζουν τη ζωή μας λαμβάνονται χωρίς εμάς.

Οι εργαζόμενοι όλοι μαζί έχουμε τεράστια δύναμη. Και αν τη δύναμή μας δεν τη σέβονται, ας τους κάνουμε να τη φοβούνται. Όσο για το δικό μας φόβο, αυτόν θα τον νικήσουμε όλοι και όλες μαζί με τη συλλογική δράση και την αλληλεγγύη.

Οι αγώνες μας δεν ελπίζουν και δε σταματούν στη μέρα μιας  γενικής  απεργίας, καλεσμένης από τους εκμεταλλευτές μας.

Συνεχίζονται κάθε μέρα σε κάθε χώρο δουλείας, σε κάθε γειτονιά, παντού!

ΠΕΜΠΤΗ 1 ΔΕΚΕΜΒΡΗ

10:00 π.μ. ΚΑΜΑΡΑ

19 Οκτώβρη Γενική Απεργία. Πραγματοποιούνται μαζικότατες διαδηλώσεις σε ολόκληρη την χώρα και πιο συγκεκριμένα στην Θεσσαλονίκη με συμμετοχή περίπου 50 χιλιάδων απεργών. Και ενώ οι διαθέσεις του κόσμου δεν δείχνουν και ιδιαίτερα ειρηνικές, μοιάζοντας να ξεπερνούν τις πυροτεχνηματικού τύπου απεργίες καλεσμένες από τους εργατοπατέρες, το κράτος και οι προστάτες του, μάλλον αρχίζουν να φοβούνται, γεγονός που φάνηκε με την προσπάθεια «κοψίματος» της πορείας, με την παραμικρή αφορμή, καθ’ όλη την διάρκεια της.
Μετά το τέλος της πορείας, η οποία κατέληξε στη Γενική Γραμματεία Βορείου Ελλάδος (πρώην ΥΜΑΘ), ο συγκεντρωμένος κόσμος επιχειρεί την περικύκλωσή της. Μπάτσοι επιτίθενται με κρότου λάμψης και χημικά από την οδό Ολύμπου στους συγκεντρωμένους με αποτέλεσμα ο κόσμος να κοπεί στα δύο με την μια πλευρά να κατευθύνετε προς τα πανεπιστήμια . Στήνονται οδοφράγματα επί της Αγίου Δημητρίου, το μεγαλύτερο κομμάτι συνεχίζει προς πανεπιστήμια και κάποιος κόσμος μαζεύεται στο ΕΚΘ. Μετά από λίγα λεπτά ένα τσούρμο μηχανόβιων δολοφόνων (ομάδα ζήτα), βλέποντας συγκεντρωμένους στην πόρτα του εργατικού, αποφασίζουν να επιτεθούν, εισβάλουν, σπάνε την πόρτα του εργατικού, και ακολουθεί συμπλοκή με αποτέλεσμα την σύλληψη ενός απεργού, ο οποίος και αφέθηκε ελεύθερος μετά από λίγη ώρα αφού δεν υπήρχε καμία κατηγορία εις βάρος του. Πολλοί ακόμα προπηλακίστηκαν και τραυματίστηκαν από την βίαιη και χωρίς λόγο επίθεση των μπάτσων.

Παρόλο που το εργατικό κέντρο έχει πάψει να είναι ένα κέντρο αγώνα, αφού έχει περάσει στα χέρια επαγγελματιών συνδικαλιστών, χώροι σαν και αυτόν όπως και όλοι οι απεργιακοί χώροι θα έπρεπε να είναι ζωντανοί και να περιφρουρούνται τη μέρα της απεργίας. Η εισβολή των μπάτσων στο εργατικό, που έχει να πραγματοποιηθεί από την περίοδο της χούντας, αποτελεί μια θρασύτατη κίνηση που μόνο σκοπό έχει να διογκωθεί το κλίμα της τρομοκρατίας και να αποσύρει από τον δρόμο τους χιλιάδες απεργούς, τους χιλιάδες που αντιστέκονται στην σύγχρονη βαρβαρότητα.

Ο κόσμος της εργασίας όμως δείχνει πλέον τα πρώτα σημάδια ανυποχώρητου αγώνα, ακόμα και με συγκρουσιακά χαρακτηριστικά και κατανοεί ότι απέναντί του στέκονται το κράτος, τα αφεντικά και οι πιστοί προστάτες τους (μπάτσοι, ρουφιάνοι μεγαλοσυνδικαλιστες, εργατοπατέρες). Χαρακτηριστικό είναι ότι πολλοί κλάδοι συνεχίζουν τις απεργιακές κινητοποιήσεις τους, γεγονός που αναδεικνύει την απεργία διαρκείας ως ένα πολύ ισχυρό όπλο στα χέρια των εργαζομένων. Η τρομοκρατία τους δεν θα νικήσει αν εμείς οργανώσουμε την αντίσταση μας, με κάθε μέσο και σε κάθε συλλογικό χώρο, τις μέρες της απεργίας και κάθε μέρα.

Να μετατρέψουμε τις μονοήμερες και διήμερες απεργίες, σε αυτοοργανωμένες απεργίες διαρκείας

20 Οκτώβρη. Ξεκινώντας η δεύτερη μέρα της απεργίας, συνεχίζονται κινητοποιήσεις και επιτυχημένοι αποκλεισμοί καταστημάτων. Η πορείες πραγματοποιούνται με μικρότερη μαζικότητα σε σχέση με την πρώτη μέρα οι διαθέσεις όμως των απεργών παραμένουν το ίδιο επιθετικές.
Τα συνδικαλιστικά όργανα του ΚΚΕ πανελλαδικά πραγματοποιούν αποκλεισμούς δρόμων (καλά μέχρι εδώ) χωρίς όμως να αφήνουν άλλες πορείες, άλλους απεργούς να περάσουν από τις αλυσίδες τους, να φτάσουν στο στόχο τους και να φέρουν εις πέρας τον τρόπο διεξαγωγής του δικού τους αγώνα, ο οποίος, προφανώς, δεν ήταν οι συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ (όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση της Κ.Ε. του ΚΚΕ). Συγκεκριμένα στην Αθήνα μεγάλο κομμάτι διαδηλωτών δεν καταφέρνει να φτάσει στην βουλή λόγο της «περιφρούρησης» του ΠΑΜΕ. Αυτή η στάση δικαιολογημένα δημιουργεί έντονες αντιδράσεις που καταλήγουν σε συγκρούσεις μεταξύ ΚΝΑΤ και διαδηλωτών- απεργών και κατ’ επέκταση τον σοβαρό τραυματισμό ατόμων και από τις δυο πλευρές. Παρόμοια εικόνα και σε άλλες πόλεις με μικρότερης κλίμακας εντάσεις. Τραγική κατάληξη των συγκρούσεων και της επέμβασης των ΜΑΤ με χημικά, ο θάνατος μέλους του ΠΑΜΕ από δακρυγόνο.

Είναι επιτακτικό για μας να πραγματοποιούνται οργανωμένες περιφρουρήσεις των απεργιακών μπλοκ και να προστατεύεται ο κόσμος που συμμετέχει σε αυτά, πόσο μάλλον στις σημερινές συνθήκες που το κράτος προσπαθεί να εκμεταλλευτεί προς όφελος του την παραμικρή αφορμή που θα του δοθεί και να διαλύσει με βία τις απεργιακές συγκεντρώσεις δημιουργώντας κλίμα τρομοκρατίας. Καμιά όμως περιφρούρηση δεν έχει το δικαίωμα να καταστείλει την οργή ενός απεργού εφόσον αυτή δεν θέτει σε κίνδυνο το μπλοκ και τις συλλογικές αποφάσεις που έχουν παρθεί. Πρωτοποριακές στάσεις λοιπόν σταλινικού τύπου έχει αποδειχτεί από την ιστορία ότι πηγαίνουν πίσω το ταξικό κίνημα. Σύγχρονα παραδείγματα το '79 το πέσιμο στην κατάληψη χημείου, το '98 στο πολυτεχνείο παίζοντας τον ρόλο του ασφαλίτη και παραδίνοντας διαδηλωτές στους μπάτσους και το '03 προστατεύοντας την αμερικανική πρεσβεία στις αντιπολεμικές διαδηλώσεις.
Είναι αλήθεια πως το μπλοκ του ΠΑΜΕ δέχθηκε επίθεση με μολότοφ και πέτρες από διαδηλωτές. Ξεκαθαρίζουμε ότι δεν χαρήκαμε για την επικίνδυνη επιλογή των μολότοφ στις συμπλοκές. Θα ήταν πιο τίμιο να αντιπαρατεθεί κανείς με αυτόν που ανέλαβε να παίξει τον ρόλο του μπάτσου, με τα ίδια όπλα. Και να αφήσει το πλήθος των απεργών, που έτσι κι αλλιώς στάθηκε ενάντια στην στάση του ΠΑΜΕ, να διαλύσει τις γραμμές του. Τασσόμαστε κατά μια κενής πολιτικά αντί-ΚΚΕ μανίας που δείχνει κατά καιρούς, σαν τους σημερινούς, να εκδηλώνεται και δεν ασκεί μια ουσιαστική κριτική στο Κομμουνιστικό Κόμμα, στις δομές και στις δράσεις του. Ωστόσο θεωρούμε ότι κύριος υπεύθυνος για τα γεγονότα είναι η ηγεσία του ΚΚΕ και η επιλογή του να ταχθεί στο πλευρό του καθεστώτος και των προστατών του, ενάντια σε όλους όσους δεν ανήκουν στην γραμμή του. Οποιοδήποτε επιθυμεί να παίξει τον ρόλο των μπάτσου και του πάτρωνα του εργατικού κινήματος θα αντιμετωπίζει τις εχθρικές διαθέσεις μας. Και αυτό το αποδεικνύουμε είτε χτίζοντας δομές μακριά από κάθε κομματική και εξουσιαστική λογική, είτε συγκρουόμενοι στον δρόμο όταν δυνάμεις όπως του ΠΑΜΕ εμποδίζουν βίαια, το εργατικό κίνημα να αναπτυχθεί και να εκφραστεί. Θεωρούμε τον νεκρό Κοτζαρίδη Δημήτρη άλλο ένα θύμα της κρατικής καταστολής, η ύπαρξη της οποίας, αποσιωπήθηκε σκόπιμα από το κόμμα του. Δεν θα μπορούσε άλλωστε να κάνει διαφορετικά, αφού θα έπρεπε να καταδικάσει τους, ολοφάνερα πια, συνεργάτες του, τις δυνάμεις καταστολής.

Είμαστε αλληλέγγυοι με οποιονδήποτε εργαζόμενο βάζει μπροστά τον ταξικό ανταγωνισμό από όποια πολιτική τάση του κινήματος και αν προέρχεται. Πάντα και όχι μόνο στην παρούσα φάση προέχει ο ταξικός αγώνας έναντι του πολιτικού - κοινοβουλευτικού που επιδιώκει, χρόνια τώρα, το ΚΚΕ και οι κάθε λογής διασπάσεις του.

Η εργατική τάξη δεν χρειάζεται πατρονάρισμα και αφεντικά καθώς είναι ικανότατη να οργανωθεί μόνη της. Οποιαδήποτε χειραγώγηση από κόμματα και συλλογικότητες που δηλώνουν, αυτόκλητα, εκπρόσωποι του εργατικού και λαϊκού κινήματος δεν χωρούν στην δικιά μας ελευθεριακή λογική και θα μας βρίσκουν απέναντι τους.

ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ ΓΡΑΝΑΖΙ ΔΕ ΓΥΡΝΑ ΕΡΓΑΤΗ ΜΠΟΡΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΑΦΕΝΤΙΚΑ...(εξουσιαστικά, κομματικά, συνδικαλιστικά…)